پیروزی اعتصاب دانشجویان کابل

مقاومت و پایداری میراثی است که از گذشتگانمان در برابر ظلم وتبعیض آموخته ایم و چون شمائی به آیندگان خواهید آموخت.
بالاخره تاریکی رفت و سحر شد.
اعتصاب دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی با اعلام حکم برکناری رییس این دانشکده شکسته شد. حدود 1000 تن از دانشجویان از دانشگاه های مختلف به حمایت از اعتصاب کنندگان به محل اعتصاب آمده بودند. پس از اینکه عبیدالله عبید وزیر تحصیلات عالی به همراه رنگین دادفر اسپنتا مشاور امنیت ملی و نعمت الله شهرانی با حضور در محل اعتصاب دانشجویان حکم برکناری فاروق عبدالله رییس دانشکده علوم اجتماعی و فیصل امین استاد فلسفه این دانشکده را اعلام کرد دانشجویان به اعتصاب شان پایان دادند. این دانشجویان از هشت روز به این سو به دلیل رفتارهای تعصب آمیز و غیراخلاقی رییس این دانشکده با دانشجویان دست به اعتصاب غذایی زده بودند....

 

قطع‌نامه‌ی تاریخی 6 جوزای 1392 دانشجویان معترض دانشگاه کابل

پس از 8 روز اعتصاب و اعتراض برای آوردن اصلاحات در دانشگاه‌ها، سرانجام دولت به‌خواست‌هایِ ما پاسخ مثبت داد و پذیرفت که آن‌ها را برآورده سازد. یکی از مطالبات فوری ما در آغاز اصلاحات این بود که رییس دانشکده‌ی علوم اجتماعی دانشگاه کابل و یک استاد دیگر به نام فیصل امین، به دلیل بداخلاقی و ناتوانی علمی باید از وظیفه سبک‌دوش شوند. این خواست ‌ما مورد قبول وزارت تحصیلات عالی قرار گرفت.

پس از چاشت امروز، وزیر تحصیلات عالی و شماری از مقامات دولتی در حضور هزاران تن از معترضان، در خیابان نزدیک دروازه‌ی پارلمان حکم برکناریِ این دو نفر را صادر کردند و وعده دادند که به‌خواسته‌های دیگر دانشجویان هم رسیدگی صورت می‌گیرد. بنابراین، دانشجویان معترض، و بیش از هشتاد تن از اعتصاب کننده‌ها، امروز دوشنبه تاریخ 6 جوزای 1392 و در روز هشتم اعتصاب، رسماً به اعتصاب غذایی و تحصن شان پایان دادند.

دانشگاه، مکان مقدس و کانون نور، روشنی و آگاهی است. ما به عنوان فرزندان این آب و خاک برای هدف مقدس یادگیری و آموختن، به دانشگاه آمده ایم. ما به دانشگاه آمده ایم تا دانایی و آگاهی لازم برای استقرار صلح، برابری و عدالت در جامعه را فرا بگیریم و برای تحقق آن در کشور عزیز خود کار کنیم؛ تا عدالت و برابری به یک روند برگشت ناپذیر بدل گردد. اما افرادی وجود دارند که تلاش می کنند دانشگاه را به جهل و تبعیض آلوده نموده و از این مکان مقدس در راستای خواست های شخصی خود استفاده نمایند. این افراد که متأسفانه در مقام های مقدس ریاست و استادی قرار دارند، نه تنها به دانشجویان احترامی قایل نیستند، بلکه حتی به حریم مقدس دانشگاه هم احترام قایل نیستند و انواع تحقیر، توهین وتبعیض را در حق دانشجویان به کار می برند و از رهگذری، دانش و دانشگاه را نیز به کین و تعصب و جهل و نادانی می آلایند.

ما جمعی از دانشجویان به خاطر تحقق اهدافِ زیر خواستیم صدای عدالت خواهانه و اصلاح طلبانه‌ی خود را به گوش مردمِ شریف افغانستان، دولت، نهادهای مدنی و جامعه جهانی برسانیم.

1- دانشگاه مکان پاک است. تقدیرِ جوامع از دانشگاه رقم می خورند. ما به عنوان دانشجو و به هدف پاک نگهداشتن آگاهی از تبیعیض و جهالت به تعصب غذایی دست زدیم. هشت روز گرسنگی، در روی سرک و در زیر گرما و سرما، کار دشواری است، اما، ما جمعی از دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی به خاطر ترقی کشور و تقوای آگاهی این مسوولیت را به دوش گرفتیم تا به جهل و تبعیض در دانشگاه پایان دهیم.

2- اعتراض، در برابر بدی ها، امر قانونی و حق طبیعی هر انسان است. برخی تلاش کردند، این خواست صنفی را جنبه‌ی قومی دهند؛ اما، ما فقط به خاطر خواست های صنفی خود دست به این اعتراض زدیم. ساختارغیر عادلانه دانشگاه و مدیریت معیوب و ناسالم آن ما را به این کار مجبور کرد. اکنون نیز یگانه راه حل مشکل دانش درکشور، اصلاح این ساختار معیوب و به کار گیری کادر های تحصیل کرده و تحول خواه و دل سوز و وطن پرست در کادر اداری مراکز علمی است.

3- وضعیت دانشگاه‌ها، به ویژه دانشکده علوم اجتماعی واقعا یک فاجعه تمام عیاراست. دانشجو در این مکان نه تنها هیچ دانایی کسب نمی کند، که در قدم اول شاهد توهین و تجاوز به شخصیت اخلاقی و وجدان انسانی خود است. بار ها صدای اعتراض مسالمت آمیز ما در برابر وضعیت فاجعه بار این دانشکده به رغم وعده های مکرر نادیده گرفته شده است. ما ناگزیر از جان خود مایه گذاشتیم تا این فاجعه را به گوش همگان برسانیم. ما بار ها از کسی که بر کرسی استادی این دانشکده نشسته است، خواسته ایم که در حضور رسانه ها یک مقاله علمی را به درستی قرائت کند، تا ما از اعتراض های خود دست بکشیم. اما پاسخ این خواست مظلومانه و انسانی الفاظ رکیک وناسزاهای نا گفتنی از سوی مسئولین وزارت تحصیلات عالی بوده است.

4- ما به اعتاب خود پایان می دهیم. اما پایان اعتصاب ما به معنای پایان اعتراض ما نیست. کوشش های معقول، انسانی و قانونی ما برای تغییر مثبت به سود دانش و دانشگاه ادامه خواهد یافت. از ریاست جمهوری و دیگر مقامات که صدای ما را، هرچند دیر، شنیدند تشکر می کنیم. این یک پیروزی برای دانش است. ما خوش هستیم که به سهم خود هر چند اندک کاری به سود دانایی کرده ایم. از همه کسانی که ما را در این مدت همراهی کرده اند، سپاس گزاریم. از دانشجویان دانشگاه ها، نهاد های مدنی، مراکز علوم دینی، هیئت ها انجمن ها، مجتمع جامعه مدنی، انجمن های اجتماعی و فرهنگی، سازمان ها واحزاب سیاسی، ملا امامان مساجد، استادان دانشگاه ها، هنرمندان، شاعران، نویسندگان و روشنفکران داخل و خارج کشور، رسانه های داخلی و خارجی، کمیسیون مستقل مبارزه با مفاسد ادرای، مقامات امنیتی و پولیس، به خصوص حوزه ششم پولیس و فرمانده ساحه سمنوال محمد ظاهر اصولی، وزارت صحت عامه وداکتران کشیک این وزارت و شفاخانه استقلال و آن عده از وکلای پارلمانی که صمیمانه با ما همکاری کردند و نیز سایر اشخاص و نهاد هایی که به نحوی از انحأ دست یاری شان را به سمت ما درازکردند، از صمیم قلب سپاس‌گزاری می کنیم. کمک همه این گرامیان کمک در راه دانایی بوده است و خداوند دانا وداد گر خودش این عزیزان را اجر و پاداش نیکو عنایت کند.

5- از همه دانشجویان گرامی که در داخل و خارج، به حمایت از ما اعتراض کرده و دست به اعتصاب غذایی زده اند، از جمله دانشجوایان دانشگاه هرات و بامیان وسایر دانشجویان، صمیمانه تشکر می کنیم و از آن ها می خواهیم که به اعتصاب شان پایان دهند.

دانشجویان معترض دانشکده علوم اجتماعی

دانشگاه مرکزی کابل/ محل اعتصاب

6/3/1392