افغانستان، سرزمینی که سال هاست تبعیض، ظلم، فساد، بی اخلاقی و… در آن بیداد می کند و قدرت حاکم تلاش دارد با مصادرۀ آگاهی مردم، وضع موجود را حفظ کرده و به بقای خود ادامه دهد.متأسفانه در افغانستان، حکومت هماره تلاش داشته تفکر را از مردم مصادره کند و خود نقش تفکر و کنش را به عهده بگیرد. این امر به ایجاد نظام و ساختاری استبدادی منجر شده که از دورۀ عبدالرحمان تاکنون تمام سویه های زندگی مردم را تحت الشعاع قرار داده است. در این راستا، مطابق با میل حکومت، نهادهای اجتماعی به نهادهایی خنثی تبدیل شده اند و از روحیۀ انتقادی خبری نیست. لیکن، دانشجویان در دانشگاه، به عنوان یگانه جایگاهی که به آسانی تن به سر فرود آوردن در برابر حاکم و منطق حاکمیت نمی دهند، متفاوت از دیگر نهادهای موجود، تلاش دارند تا غلط بودگی این ساختار وارونه را آشکار سازند.

امروز دانشگاه، به عنوان سنگر مقدم، محل رویارویی نظام استبدادی کهنه با حذف‌شدگانی است که از زیر خروارها جنازه و استخوان پدران و مادران خود سربرآورده اند.

امروز، این دانشجویان نیستند که به سخن درآمده اند، بلکه قربانیان و حذف‌شدگانند که با آگاهی از وضعیت خود و پیرامون خود، گامی فراتر گذاشته و آن را به چالش می کشند.

دانشجویان دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه کابل، به خوبی دریافته اند که نظام استبدادی همچنان در افغانستان باقی است و مصداق های آن در همه جا به چشم می خورد. سکوت در برابر این نظام، سکوت در برابر تبعیض و بی عدالتی، نه تنها برون رفتی از این وضعیت فراهم نمی کند، بلکه روند بازتولید آن را شدت می بخشد.

ما دانشجویان انجمن هدا، همصدا با دانشجویان دانشکدۀ علوم اجتماعی، فریاد سر می دهیم و وضع موجود را نه بر صلاح خود، که بر صلاح هیچ کس در افغانستان نمی دانیم. همچنین مسئولیت وضعیت موجود چون بی کفایتی استادان، تبعیض در دانشگاه ها و… را مستقیماً بر گردن دولت، و بطور خاص شخص وزیر تحصیلات اقای عبیدالله عبید، می دانیم. امید که به زودی، نهال نورس مبارزه با استبداد و بی عدالتی در تمام افغانستان ریشه دوانده و بساط تبعیض برچیده شود.

انشاءالله